Page loading

loading icon

Publikacje

Organizacja opieki nad chorymi z zespołem stopy cukrzycowej. Wytyczne Polskiego Towarzystwa Leczenia Ran

Polskie Towarzystwo Leczenia Ran oddaje po raz pierwszy w Państwa ręce wytyczne w zakresie postępowania z chorymi z zespołem stopy cukrzycowej (ZSC). Zalecenia bazują na najnowszych rekomendacjach Międzynarodowej Grupy Roboczej do spraw Zespołu Stopy Cukrzycowej (IWGDF), które ukazały się w maju 2015 roku. Zgodnie z założeniem i intencją IWGDF, wytyczne prezentowane przez Polskie Towarzystwo Leczenia Ran nie są dosłowną „kalką” zaleceń międzynarodowych, ale uwzględniają lokalne możliwości postępowania diagnostycznego i terapeutycznego na podstawie dokumentu Prevention and Management of Foot Problems in Diabetes Guidance Documents and Recommendations 2015 International Working Group on the Diabetic Foot.

LECZENIE RAN 2015;12(3):83–112
Pełny tekst »

 

Wytyczne postępowania miejscowego i ogólnego w ranach objętych procesem infekcji

Zakażenia ran są stałym wyzwaniem dla grona ekspertów zajmujących się ich leczeniem i stanowią znaczący problem ekonomiczny w opiece zdrowotnej. Szacuje się, że w uprzemysłowionych społeczeństwach do problemów zdrowotnych związanych z ranami przewlekłymi dochodzi u około 1−1,5% populacji [1] i u około 3% populacji powyżej 60. roku życia [2].
Obecność drobnoustrojów w ranach otwartych jest zjawiskiem naturalnym, nie prowadzącym do opóźnienia procesu gojenia. Jeśli jednak interakcje między bakteriami a gospodarzem przybiorą charakter infekcji, stan rany ulega pogorszeniu. W skrajnych przypadkach nieprawidłowo leczona infekcja miejscowa może się przerodzić w zakażenie uogólnione, prowadzące do poważnych konsekwencji klinicznych, w tym do zgonu pacjenta.
Wczesne rozpoznanie wraz z szybką, adekwatną i skuteczną interwencją jest istotne w aspekcie obniżania kosztów leczenia i konsekwencji zdrowotnych, szczególnie w odniesieniu do narastającej oporności antybiotyków.
Narastająca w ostatnich latach oporność bakterii na antybiotyki skłoniła naukowców oraz lekarzy praktyków do ponownego zwrócenia uwagi na działanie miejscowych środków przeciwdrobnoustrojowych.
W niniejszym dokumencie przeanalizowane zostały zagadnienia związane z użyciem miejscowo działających środków przeciwdrobnoustrojowych, które stanowią wyzwania dla profesjonalistów zajmujących się opieką i leczeniem ran. Dokument ten zawiera wytyczne umożliwiające podjęcie właściwych decyzji w sytuacjach klinicznych.

LECZENIE RAN 2012;9(3):59-75
Pełny tekst »

 

Wytyczne Grupy Ekspertów w sprawie gojenia owrzodzeń żylnych goleni

Owrzodzenia żylne goleni występują u około 1% dorosłej populacji, stanowiąc istotną przyczynę niesprawności, obniżonej jakości życia i znacznych kosztów opieki medycznej. Wytyczne zostały opracowane przez zespół specjalistów różnych dziedzin medycyny celem optymalizacji zasad postępowania z pacjentem z owrzodzeniem żylnym goleni. Dokument obejmuje podstawowe informacje dotyczące epidemiologii, czynników ryzyka, patofizjologii, symptomatologii klinicznej oraz diagnostyki, z uwzględnieniem różnicowania postaci owrzodzeń goleni. Szczególny nacisk został położony na ustalenie etiologii owrzodzenia i odpowiednie postępowanie przyczynowe. Do skutecznych metod przyspieszających gojenie się owrzodzeń żylnych zalicza się kompresjoterapię, farmakoterapię pentoksyfiliną i sulodeksydem, metody chirurgiczne usuwania żył powierzchownych i zamykania niedrożnych żył łączących. Miejscowe leczenie owrzodzeń żylnych goleni należy prowadzić zgodnie ze strategią TIME, uwzględniającą opracowanie tkanek, kontrolę zakażenia rany, utrzymanie jej właściwej wilgotności i stymulację naskórkowania. W przyspieszeniu gojenia szczególnie przydatne są specjalistyczne opatrunki. W szczególnych sytuacjach może pojawić się konieczność podawania ogólnoustrojowo antybiotyków i środków przeciwbólowych czy leczenia żywieniowego. Istotnym elementem postępowania jest edukacja pacjenta oraz prewencja wtórna, obejmująca modyfikację stylu życia. Opieka nad pacjentem z owrzodzeniem żylnym goleni powinna być prowadzona przez wielospecjalistyczny zespół z udziałem wykwalifikowanej pielęgniarki.

Leczenie Ran 2011;8(3):59–80
Pełny tekst »

Zalecenia profilaktyki i leczenia odleżyn

Rozwój nauk i technologii medycznej umożliwia stosowanie coraz to lepszych metod diagnostycznych i leczniczych, co przyczynia się do wydłużenia egzystencji populacji ludzkiej. Ludzie żyją dłużej, jednak starość często naznaczona jest skutkami chorób przewlekłych oraz ich powikłaniami. Jakość życia zależna od zdrowia zostaje zredukowana czynnikami wynikającymi z tych chorób. Jednym z takich czynników są odleżyny – niezwykle trudne w leczeniu rany przewlekłe.
Odleżyny wiążą się z przykrym dla chorego doświadczeniem bólu i cierpieniem, zarówno w wymiarze fizycznym, jak i psychospołecznym. Od drugiej połowy XX wieku prowadzone są badania nad etiologią i patogenezą odleżyn, poszukuje się skutecznych sposobów zapobiegania i leczenia ran odleżynowych. Mimo to, wciąż jeszcze jesteśmy dalecy od zrozumienia wszystkich mechanizmów związanych z  owstawaniem i gojeniem się tych ran [1]. Wieloaspektowość odleżyn sprawia, że są one tematem otwartym dla dalszych poszukiwań, badań i dyskusji.
W niniejszym opracowaniu przedstawiono usystematyzowaną wiedzę na temat odleżyn: omówiono przyczyny powstawania i czynniki ryzyka odleżyn, stopnie i klasyfikacje kliniczne zaawansowania odleżyn, zasady profilaktyki przeciwodleżynowej oraz zasady leczenia odleżyny jako rany przewlekłej oparte na strategii TIME.

Leczenie Ran 2010;7(3–4):79–106

Pełny tekst »

Wyniki kontrolowanych i porównawczych badań nad ranami niegojącymi się zalecenia służące podniesieniu jakości danych w opiece i leczeniu ran

Zastosowanie w leczeniu ran zasad EBM (ang. Evidence Based Medicine) – praktyki medycznej opartej na dowodach – napotyka na wiele przeszkód ze względu na brak ujednoliconego podejścia, które mogłoby być stosowane w tej dziedzinie medycyny. W celu poprawy zaistniałej sytuacji, Europejskie Towarzystwo Leczenia Ran (EWMA – European Wound Management Association) powołało do życia Grupę ds. Dokumentacji Wyników Pacjenta (Patient Outcome Group), której celem jest opracowanie zaleceń dotyczących sposobów gromadzenia informacji klinicznej z dziedziny leczenia i opieki nad ranami. W niniejszym dokumencie, będącym owocem pracy tej grupy, określone są kryteria umożliwiające osiągnięcie wyników wysokiej jakości w randomizowanych badaniach kontrolowanych (RCT) i badaniach klinicznych, a także zasady planowania badań w celu uzyskania powtarzalnych wyników o wysokim stopniu spójności.

Leczenie Ran 2010;7(1–2):13–44
Pełny tekst »

Wysięk z rany i rola opatrunków. Schematy postępowania opracowane przez Światową Unię Towarzystw Leczenia Ran

PRZEDMOWA

Zasady kontroli wysięku przedstawione w niniejszym dokumencie stanowią wspólną opinię międzynarodowego panelu ekspertów. Wielu z tych ekspertów uczestniczyło w spotkaniu w roku 2006, gdzie stwierdzono brak dostatecznych informacji i wskazówek dotyczących tego problemu. Ponadto, podkreślono złożoność zagadnień związanych z techniczną stroną produkcji i praktycznego zastosowania opatrunków.
Dyskusje wykazały potrzebę stworzenia dokumentu opisującego w sposób praktyczny, czym jest wysięk w jaki sposób należy go oceniać i właściwie kontrolować. Zawartość niniejszego dokumentu przeznaczona jest dla wszystkich pracowników służby zdrowia zajmujących się leczeniem ran i powinna zostać dostosowana do lokalnych potrzeb w krajach na całym świecie. Mamy nadzieję, że niniejsze zalecenia poprawią wyniki leczenia, podwyższą jakość życia chorych i pomogą we właściwym alokowaniu środków.
Pełny tekst »